जेव्हा डोळे कोरडे झाल्यासारखे वाटतात.,
तेव्हा तेच म्हणतात" अजुन तुला खुप रडायचय "
रोजच जरी मरावेसे वाटले..,
तरीही मला जगायचय..!!

Tuzya Aathavni Mazya

Jivnacha Hissa Aahe,

Sangaycha Zal Tar To

Faar Motha Kissa Aahe.

Mazyasathi evadhech kar
punha ekda bhetun ja
tuzya aathvaninchi khidki
tuzyach hatane lotun ja

Dukh Sahan Karnya Nech
Sukhachi Kimmat Samajte,
Jase Unhat Taplyavar
Savlichi Garaj Bhaste,
Kadhi Shubhr Chaandne
Tar Kadhi Kali Ratr Aste

कोणी तरी लागतं
आपल्याला वेडू म्हणणारं
वेडू म्हणताना आपल्यातलं
शहाणपण जाणणारं.

एकदा मला ना
तू माझी वाट पहाताना पहायचंय
तेवढ्यासाठी आडोशाला
हळूच लपून रहायचंय.

माझ्या वहीचं एक पान
कोरच राहून गेलं
आता वही जुनी झाली पण
त्यावर लिहायचच राहून गेलं.

विसरलेलं सगळं
पुन्हा आठवतं
सगळं विसरलोय
हे आठवलं की.

असे बेसावध क्षणच
सावधपणे टाळायचे असतात
जवळ येताना दुराव्याचे
काही नियम पाळायचे असतात.


पुसणारं कोणी असेल तर
डोळे भरुन यायला अर्थ आहे
कुणाचे डोळे भरणार नसतील तर
मरण सुद्धा व्यर्थ आहे.

मी आहेच जरा असा
एकटा एकटा राहाणारा
वाळकं पान सुद्धा गळताना
तन्मयतेने पहाणारा.

पिंपळाचं रोप कसं
कुठेही उगवतं
कुठेही उगवतं म्हणून
त्याचं कसही निभावतं.

वाळकं पान गळताना सांगतं
वसंत आता येणार आहे
वसंत ओरडतच येतो
की मी लगेच जाणार आहे.

मरताना वाटलं
आयुष्य नुसतच वाहून गेलं
मला जगायचंय, मला जगायचंय म्हणताना
माझं जगायचंच राहून गेलं.

बरीच माणस भेटतात
आयुष्याच्या या वाटेवरती
पण मोजकीच राज्य करतात
आपल्या वेडया मनावरती

डोळ्यातील अश्रू पडतात
तेव्हा त्यांचा आवाज होत नाहि
याचा अर्थ असा नाहि की
तु दुरावल्यावर मला दुःख होत नाहि

शब्दांनाहि कोड पडावं
अशीही काही माणस असतात
किती आपलं भाग्य असत
जेव्हा ती आपली असतात

कुणीच आपल नसतं
मग आपण कुणासाठी असतो
आपलं हे क्षणिक समाधान
इथ प्रत्येक जण एकटा असतो

डहाळीवरूण ओथंबणारे पावसाचे थेंब
उगाचच का अडकून बसतात
काहि क्षण फ़ाद्यांशी नातं जोडून
किती निष्ठूरपणे सोडून जातात

नजरेत जे सामर्थ्य आहे
ते शब्दांना कसे मिळणार
पण प्रेमात पडल्याशिवाय
ते तुम्हाला कस कळणार

जिवनात काहितरी मागण्यापेक्षा
काहितरी देण्यात महत्व असत
कारण मागितलेला स्वार्थ
अन दिलेलं प्रेम असतं

शब्दांनी कधितरी
मझी चौकशी केली होती
मला शब्द नव्हे
त्यामागची भावना हवी होती

स्वप्नातील पावलांना
चालणे कधी कळलेच नाहि
पाऊलवाट चांगली असली तरी
पाऊल हे वळलेच नाही

अस्तित्वाची किंमत
दूर गेल्याशिवाय कळत नाही,
सगळ कळतय मला
पण तुला सोडून दुरही जाववत नाही

कधी कधी जवळ
कुणीच नसावसं वाटतं
आपलं आपण
अगदी एकट असावसं वाटत

पावसाच्या सरी सगळ्यांसाठी असतात ...

पण मनात भरून आलेले ढग आपलेच असतात !

मनातलं वादळ कोणालाच दिसत नाही ,

बरसणाऱ्या अश्रूंच्या सरी फ़क्त आपल्याच असतात !!!

माझ्या मनाचा माझ्या मेंदूशी
छत्तीसचा आकडा आहे
माझं मन तसं सरळ आहे
या मेंदूचाच रस्ता वाकडा आहे

आयुष्य एकदाच मिळत
म्हणून मी हसत हसत जगते
येणार्‍या प्रत्येक दुखाला
अगदी आनंदात भोगते!

आयुष्यात काही खास नसेल
तर प्रेम कराव
सतत हसणार्‍या डोळ्यांना
आसवांनी भराव

जीवनातील हे मोती वेड्या
हलकेच वेचून घे
पुन्हा मिळो ना मिळो आताच
क्षण हे जगून घे

तू वळणावर मागे पाहून जाते
अन जाऊनही मागे राहून जाते

सांगायचे असते तुजला किती काही
सांगता सांगता सारे राहून जाते

कशास थोडे मोजुन मापुन
खुशाल द्यावे स्वतःस झोकुन

मनोवनातिल हिरवळ सारी
पातेपाते जावी पेटुन

काठ डोळ्यांचे भिजावे सारखे
वाटते आहे रडावे सारखे

मी विचारावे तुला काहीतरी
आणि तू नाही म्हणावे सारखे

नवीन काहीतरी करावे
भले सपाटून मार खावे

तुझ्या नकारात होय दडले
तुझेच उत्तर तुला न ठावे

नवीन काहीतरी करावे
भले सपाटून मार खावे

तुझ्या नकारात होय दडले
तुझेच उत्तर तुला न ठावे

मी नभांवर नाचत आले
चांदण्यावर चालत आले

विजांनो कशाला चमकता
सूर्यालाही मी पाहत आले

जे हि झाले, न ते बरे झाले
आसवांचे मुके झरे झाले

जे खरे तेच माझे, मी म्हणू?
ती म्हणाली ते ते खरे झाले

कधी समजून मला न गेले कोणी
आज मन माझे उमजून गेले कोणी

सावलीचेही संग जिथे नव्हते
ताफा साथ करुन गेले कोणी

हात तुझा हातात आला सोडने राहुन गेले
बोलले डोळे असे की बोलने राहुन गेले

मांडुनी शब्दात सारे कोडे मीठीचे सुटेना
रेखाटले ओठांनी ते खोडने राहुन गेले

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला,
शब्द माझा केवढा टोचून गेला!

मी कधी ना घेतले चाळून कोणा
भेटला जो , तो मला गाळून गेला