रंग माझा वेगळा!

रंगुनी रंगांत साऱ्या रंग माझा वेगळा!
गुंतुनी गुंत्यात साऱ्या पाय माझा मोकळा!

कोण जाणे कोठुनी ह्या सावल्या आल्या पुढे;
मी असा की लागती ह्या सावल्यांच्याही झळा!

राहती माझ्यासवे ही आसवे गीतांपरी;
हे कशाचे दुःख ज्याला लागला माझा लळा!

कोणत्या काळी कळेना मी जगाया लागलो
अन् कुठे आयुष्य गेले कापुनी माझा गळा ?

सांगती ‘तात्पर्य’ माझे सारख्या खोट्या दिशा :
‘चालणार पांगळा अन् पाहणारा आंधळा !’

माणसांच्या मध्यरात्री हिंडणारा सूर्य मी :
माझियासाठी न माझा पेटण्याचा सोहळा !

- सुरेश भट

कुणीतरी आठवण काढतंय.....

हसता हसता डोळे अलगद येतीलही भरुन
बोलता बोलता शब्द ओठी जातीलही विरुन
कावरंबावरं होण्यासारखं बिलकुल काही नाही;
कुणीतरी आठवण काढतंय, बाकी काही नाही!

रस्त्यामध्ये दिसतातच की चेहरे येता जाता
"एका" सारखेच दिसू लागतील सहज बघता बघता
अवतीभवती सगळीकडे तेच माणूस दिसेल
सृष्टीमध्ये दोनच जीव... आणखी कुणी नसेल
भिरभिरल्यागत होण्यासारखं बिलकुल काही नाही;
कुणीतरी आठवण काढतंय, बाकी काही नाही!


मोबईल वाजण्याआधीच तो वाजल्यासारखा वाटेल
जुनाच काढुन एसएमएस वाचवासा वाटेल
दिवस सरता वाटत जाईल उगाचच उदास
पावलोपावली जड होत जाईल बहुधा श्वास
घाबरुन बिबरुन जाण्यासारखं बिलकुल काही नाही;
कुणीतरी आठवण काढतंय, बाकी काही नाही!

जेवता जेवता जीवघेणा लागेलही ठसका
घरचे म्हणतील सारखा कसा लागतो उठता बसता
चेहरा लपवत, डोळे पुसत, पाणी प्यावे थोडे
बोलण्याआधी आवाजाला, सांभाळावे थोडे
सांगुन द्यावं काळजीसारखं बिलकुल काही नाही;

"कुणीतरी आठवण काढतंय, बाकी काही नाही ......"

अता कोठे मला तो भेटला आहे
कुठे अद्याप मनभर बोलला आहे?

तुक्याचा बोल ह्रदयाशी जपावासा
तुक्या थोडाच आम्हा उमगला आहे!

चितारी कोण रंगावीण ही चित्रे
कुठे ते हात, कोठे कुंचला आहे?

ऋतू येत होते , ऋतू जात होते
अभागी कहाणी जणू गात होते

कशी आस ठेवू तुझ्या हासण्याची
जिथे हुंदकेही पहार्‍यात होते

किती वाकली ती दिसाच्या श्रमाने
जरा सावरू लागता रात होते

काय हरवले माझे काही समजत नाही
केले कणकण गोळा पण "ते" गवसत नाही

आज मिसळले रंगामध्ये दु:ख कुणाचे?
केविलवाणा विदुषक मज का हसवत नाही?

जगण्याचा झगडा प्राणांतिक बघवत नाही
बघणे नुसते बघणे, असले जगवत नाही!

ओढत बसलो काठावरती वादळ-रेघा

शब्दांनी मी उन्मळतो
शब्दांनी मग सावरतो!

मी लिहितो अलगद मग तो
वाचून मला उलगडतो

जाणून मनीचे संभ्रम
तो फुटताना अडखळतो

मजह्रदयी किल्मिष नाही
मग तोल तुझा का ढळतो?

ओठावर येऊ पाहे
डोळ्यातच पण ओघळतो

मी तोच - तुझा आवडता

निलाजरी, बदनाम करती पावले
तुझ्याकडे अनिवार वळती पावले

पुन्हा पुन्हा का रेष लक्ष्मण ओढतो ?
न मोहणे चुकते, न अडती पावले

परावलंबित्व काय असते वेगळे
अधू तुझ्या दारीच पडती पावले

दहा दिशा फिरण्यास होत्या मोकळ्या

मनात माझ्या काही आता तगमग नाही
जगात आता कुणीच माझे जिवलग नाही...

कुणास भेटू, कुणास सांगू मनातले मी?
खरेच माझ्या स्वप्नामधले हे जग नाही...

शहरावरती कसा पसरला सन्नाटा हा-
सकाळ झाली तरी कुणाची लगबग नाही...

शब्दात फुलून रडताना मध्यान्ह दुणावत आहे
मी भैरवीत जाताना मारवा खुणावत आहे

हा प्राण कशाला गेला कोणी तो ओढुन नेला
या फुटकळ प्रश्न्नावरती आयुष्य गमावत आहे

कोणिही उचलुन न्यावे मी कोणाला का द्यावे?

खोटेच हे बहाणे सांगून दूर जाणे
क्षणभर हसायचे अन रूसून दूर जाणे.

गुंफायची युगांची वचनात गोड नाती
हळवी शपथ गळ्याची घेऊन दूर जाणे.

मौनातही मनाच्या लाजायची अबोली
नुसतेच मग कळ्यांना चुंबून दूर जाणे!

वाटते जेव्हां वळावी वाट ही वळणार नाही
जे कपाळी कोरलेले, ते असे टळणार नाही

शेवटी कळले मनाला जे किती समजावले
आठवांची वेदना आता पुन्हा छळणार नाही

हरवला तो सूर सारे शब्द कोठे सांडले
फूल उमलावे तसे गाणे कधी जुळणार नाही

कुठे म्हणालो परी असावी
मनाप्रमाणेतरी असावी

हवा कशाला प्रचंड पैसा
जगायला नोकरी असावी

तरूस आधार होत जावी
अशी कुणी वल्लरी असावी

नको अवाढव्य राजवाडा

उणे पुरे चार पावसाळे बघून झाले
तरी कसे नखशिखांत माझे भिजून झाले?

' सुखासुखी तू रुसून राहू नकोस वेडे'
परिस्थितीला हजारदा आर्जवून झाले

तुझ्या स्वरांना स्मरावयाचे निमित्त होते
दुरावलेल्या मलाच माझे स्मरून झाले

प्रत्येक वहीचं, मी मधलं पान होतो
सारेचं चिडवी मला, मी किती छान होतो

उपभोग माझा झाला, पडणाऱ्या हातात असा
उपटवून मुळातून मला, मी इतका महान होतो

नको दोष देऊस तू, उगाचचं तुझ्या यौवनाला
स्पर्श न कळला मला, मी इतका अज्ञान होतो

एकदा ती माझ्याकडे आली..

एकदा ती माझ्याकडे आली
माझ्याबरोबर 'चल' म्हणाली,
'हो' म्हणायच्या आतंच ती
देऊन हात, घेऊन गेली

होतो सोबत आम्ही चालत
कधी शांत कधी बोलत,
पायवाट निळसर नव्हती संपत
नभी चांदणे, चंद्रासंगत
गोड गप्पा नव्हत्या थांबत


सुरेल आवाज जणू कोकिळेगत
मौनामधे भासे दिव्य एक रंगत
अनवट सूर, बासरीचे उमलत
हसताना ती बाहुली दिसायची
बारीक डोळे अलगद लाजायची,
गालांवर खळी नाजुक पडायची
नयन शिंपल्यात, जपावी वाटायची

तरूतळी एका आम्ही बसलो
मनीचे सारे तिला मी वदलो,
हात थरथरता तिच्या हातात
परि नजर थेट डोळ्यात

काय झालं पूढे सांगत नाही
स्वप्न सारं पुन्हा आठवायचं नाही,
झालो जागा तरी उठलो नाही
करत विचार पडलो मी,
प्रेमामधे तर पडलो नाही !

...........................इमेल फौरवर्ड

जेव्हा कधी कोणावर प्रेम करशील..

जेव्हा कधी कोणावर प्रेम करशील
तुला माझी आठवण होईल
तुझ्याही डोळयांत तेव्हा
माझ्यासोबतच्या क्षणांची साठवण होईल

आठवणी जेव्हा माझ्या
तुला एकांतात कवटाळतील
तुझ्याही नजरा तेव्हा
माझ्या शोधात सैरावैरा पळतील


जेव्हा त्याला प्रेमाने बघशील
तेव्हा तुला मी दिसेन...
त्याला शोधणा-या तुझ्या नजरेत
तेव्हा फक्त मी असेन...

तेव्हा तुला माझे शब्द पटतील
तुझ्याही नजरेत तेव्हा...
माझ्यासाठी अश्रू दाटतील....

माझ्यासाठी रडणारे ते अश्रू
तेव्हा तुझ्यावरच हसतील
कारण तुझ्या गालांवर टिपणारे त्यांना
ते ओठ तेव्हा माझे नसतील...!!!

...................... इमेल फौरवर्ड

मैत्रिण ...

समोर आलॊ की थोडीशी हड्बडावी,
बोलली नाही तरी आपल्याकडे बघून गोड हसावी.
चालता चालताच पाठून तिनं हाक मारावी,
घर जवळ येताच पुढे निघून जावी.

आपण नसलॊ की थोडीशी हिरमूसावी,
दिसलो की गालवर छान खळी पडावी.
कधी हसता हसताच ती रडावी,
कधी रडता रडताच खुद्कन हसावी.
हक्काने आपल्यावर रागवावी,
मग कही न बोलताच निघून जावी.



नंतर चूक कळल्यावर नुसता मिसकॉल द्यावी,
आपण कॉल केल्यावर मात्र मुद्दाम तो कट्‌ करावी.
सकाळी भेटल्यावर हीचकीचत बोलावी,
निरागस चेहऱ्याने मग माफ़ी मागावी.
लेक्चर ला नसलो तर तिने प्रेसेन्टी लावावी,
वाढदीवसाच्या पार्टीला मात्र नेहमी अबसेन्ट असावी.

ती आनंदात असली की घडघडुन बोलावी,
नाहीतर थोडीशी अबॊल रहावी.
सुखात सगळ्यांना सामिल करावी,
व्यथा फक्त माझ्याकडेच बोलावी.

बाहेरगावी कुठे गेलो तर तिची आठवण यावी,
आठवण काढताच तिला मात्र उचकी लागावी.
परत आल्यावर हसतानाही डोळ्यात पाणी भरावी,
"साधा एक फोनही केला नाही!" म्हणत रुसुन बसावी.

थोडा वेळ मग ती शांत रहावी,
पुढच्याच क्षणाला "माझ्यासाठी काय़ आणले?" म्हणुन विचारावी.
ती बरोबर असली की आधार वाटावी,
अशीही मैत्रिण नशिबानेच लाभावी.

म्हणून तर बघा - I LOVE YOU ...

कोणाच्या तरी येण्याने आयुष्यच कधी कधी बदलून जातं
आपलं सारं जगच त्यांच्याभोवती फिरू लागतं
जिवंत राहणं आणि एक एक क्षण जगणं
यातला फरक समजू लागतो
नाही नाही म्हणता आपणही
प्रेमात पडू लागतो



कधी हसणं विसरून गेलो तर
ते हसायला शिकवतात
जीवन हे खऱ्या अर्थाने
जगायला शिकवतात

पण एक दिवस जेव्हा ते दूर निघून जातात....

आपलं आयुष्यच अर्थशून्य वाटू लागतं
त्यांच्या गोड आठवणींमधे वेडं मन झुरू लागतं

कारण प्रत्येकालाच गरज असते एका साथीदाराची,
प्रत्येक क्षणाला प्रीतीच्या रंगात रंगवण्यासाठी
त्याच्या गोड गुलाबी स्वप्नात हरवण्यासाठी

म्हणूनच ........
असेल जर कोणी असं खास तुमच्याजवळ
जाऊ देऊ नका त्यांना कधी दूर
एकदा जवळ घेऊन म्हणून तर बघा
" I LOVE YOU "

........................ इमेल फौरवर्ड

कुणीतरी असलं पाहिजे...

कुणीतरी असलं पाहिजे...
कुणीतरी असलं पाहिजे...
कुणीतरी असलं पाहिजे...
संध्याकाळी घरी गेल्यावर
आपल्यासाठी दार उघडायला..

सकाळी घरातून बाहेर पडताना
"लवकर ये" असं सांगायला...
मीटिंग मधून बाहेर आल्यावर
"back" असा मेसेज टाकायला...
"कंटाळा आलाय" हे कंटाळवाणं वाक्य
कंटाळा येईपर्यंत सांगायला...


इच्छित स्थळी पोचल्यावर
"सुखरूप पोचले" चा फोन करायला....
ट्रेक साठी जाताना "फार भिजू नकोस"
असं बजावायला...

उशीर होत असेल, तर
"जेवून घ्या" असं सांगायला....
कितीही वेळा सांगितलं तरीही
आपल्यासाठी जेवायचं
थांबायला...

घरी आल्यावर आज काल झालं
ते सगळं सगळं सांगायला...
कटकटींचं मळभ हटवून
मन स्वच्छ करायला.....